washington dc

evet, yol hikayelerine yenilerini ekliyorum. bugün sacid'in tişörtünde yazan 95 numaralı interstate highway üzerinden washington dc'ye yol aldım. burada kısaca dc diyorlar çünkü burası eyalet değilmiş, özerk bir bölge, "district of colombia". ne anlamlar taşıyor tam ben de bilmiyorum ama emniyet şeritleriyle birlikte 6 şeritli bir otoyolda nasıl trafik olabiliyormuş onu gördüm.

anlatacak pek bişey yok aslında, dc nin içine girmediğimiz için filmlerde gördüğüm beyaz sarayı veya bilmem ne bakanlığını görmedim. ama aynı filmlerde adı geçen fairfax'de bi yemek yedim, hem de türk lokantasında hem de DÖNER! tadı çok güzeldi, hakikaten bu kadarını beklemiyordum. tabi açlığın ve özlemin kattığı tatları söylemeye bile gerek yok ama insan yine de yanında kibrit kutusu büyüklüğünde bir kapta yoğurt görünce gülümsemekten kendini alamıyor. fotoğrafını çekip dostum sacid'in yaptığı gibi flickr'da yayınlardım ama kıskanırsınız diye vazgeçtim :).

yolculuğu severim, bilen bilir, ama bu yolculuktan o kadar da zevk alamadım. otoyolun araba dolu olması, hatta trafik oluşması, çevrede ağaçlar dışında bakacak birşey olmaması ya da otoyol kenarlarındaki yüksek ses bariyerlerinin olması etkilidir belki. yanımdaki gencin kulaklıkları takıp arabanın içindeki tv'yi izlemesi ya da ondan sıkıldığı zamanlarda psp'ye dalıyor olması da bunda etken olmuştur kesin. kim bilir, belki de gözlerim tanıdık birşeyler aramıştır da bulamamıştır, ondan uykum gelmiştir. umut dünyası işte, belki hayalimdeki rüyama girer diye...

dünya küçük, bir eve girip 20-30 türkçe konuşan insanı görünce gülümsüyorsunuz kendi kendinize. bakıyorsunuz biri televizyonda gördüğünüz bi sima, diğeriyle türkiye'de tanışmışsınız da tekrar görüşmek buraya kısmetmiş, kimisi bulunulan entellektüel ortamdan çok çok uzak ama zevten dört köşe, çünkü muhabbet türkçe :)