balta

yine söylüyorum burası garip bir yer! insanlar yalnızken yanına yaklaşıp bir dokunsanız, yetiyor. sıralıyor her şeyi, hatasını, hasretini, acısını ya da sevgilisini. hatta olmayan sevgilisini bile anlatan var, onu da hasret zincirlerine yeni bir halka olarak takarken. uçsuz bucaksız kapitalizm deryasının içine düşmüş bir "kuruş'un", ruhu ile cüssesi arasında kalmış bir insandan ne farkı var? garip dedim ama(!?), şimdi pek emin değilim. "ben bi baltaya sap olamayacam" diye tekrarlayıp duran birine balta sapı olmak zaten kolay değil demenin neresi garip??