hedef

kabaran dalgalar benliğimi değil, sanki ruhumu yutacak kadar büyük görünüyor. gözlerimi bile açtırmayan rüzgarın soğuğu yüzümü yakarken sesi kulaklarımda çınlıyor. müthiş şimşekler ve yıldırımlar birbiri içinden kabararak girdaplar oluşturan bulutları aydınlatarak bu mükemmel fırtınayı fotoğraflıyor gibi. bir elim dümende, diğer elim kaptan dayamasına tutunmuş, tırnaklarımı verniklerine rağmen sudan ıslanmış ahşaba geçiriyorum. bu dünyada, şu anda, o karmaşada tek yapmaya çalıştığım dengesiz bir şekilde ilerleyen gemimin üstünde dengede kalmaya çalışmak. korkmuyorum; ne geminin su almasından, ne yelkenlerin yırtılmasından ne de tırnaklarımın saplandığı yerden sıyrılmasından. korkmuyorum; ne hedefe ulaşamamaktan, ne rotamı kaybetmekten ne de fırtınadan kurtulamamaktan. korkmuyorum; ne yorulmaktan, ne uykusuzluktan ne de açlıktan. ara sıra yüzme bilmediğimi hatırlıyor olsam da tek düşündüğüm; ilk düşündüğümü yapmak.