nefes almak bu kadar mı zor? hadi bi daha, kabart göğsünü, o boşluktaki bütün acılara karşın. burnundaki sızıyı, genzindeki kuruluğu, ciğerlerindeki yangını bi kenara bırak; dene! bi daha, bi daha...
insan havayla yaşar; dolu dolu içine çektiği havayla. peki, her nefes alışta içerden saplanan onca hançere rağmen yaşamak nasıl olur? gençler hayalleriyle, yaşlılar da anılarıyla yaşarmış. peki, her saplanan hançerin bana bıraktığı acıyla yaşlanmak nasıl olur? hala yaşıyorum değil mi? beni öldürmeyen şey güçlendirir demiş Nietche. peki, her nefeste içim kanarken nasıl güçlenebilirim? herşeyin bir yolu var, değil mi? tutarım nefesimi, sıkarım kendimi, hançerleri sıkı sıkı tutan onca ele rağmen dimdik dururum. kısarım gözlerimi, bakmam hiçbir sabit noktaya kimse içini, içimi görmesin diye. peki, bir insan ne kadar nefesini tutabilir? hadi ondan da geçtim; sırtımdaki hançer ne olacak?
1 comment:
bırak ne olacaksa olsun bukadar sıkma kendini sen çokca unutuyorsun mükemmel değiliz biz insanız eğer bizler hata yapmasaydık günah işlemeseydik allah hata yapan başka kullar yaratırdım demiş elbette bir saygı sevgi ile yüreyecek hayatta herşey ama bukadarda kendini sıkma
Post a Comment