güzelliklere ulaşmak için sancı çekmek ne kadar da doğal. bir annenin doğum sancısını düşünsenize, ya da o kadara gerek yok-malum bunu herkes tecrübe edemez- manzarayı görmek için tırandığınız dağa bakın. insanın ulaşacakları aklına geldiğinde her türlü ağrıyı, sızıyı, sıkıntıyı ve derdi düşünmesi bi anda ikinci plana geçiyor. önemli olan da bu değil mi zaten; karar vermek ve sonuna kadar gitmek. sevmek bu durumda ayrı bir olay, motivasyon. insanın sevdiği bir şeyi yapması ne kadar kolaysa aksi o kadar sıkıntılı oluyor değil mi? bu değil mi onay beklemek için değil, öyle; tecrübeyle sabit!
"Elmas nasıl yontulmadan kusursuz olamazsa,insan da acı çekmeden olgunlaşamaz."*
büyüyoruz, hergün biraz daha fazla. ilerliyoruz, hergün biraz daha ileri. çoğumuz gittiği yolu belirlemiş, hatta çoğu mancınığın ucunda bulunan yere oturmuş, hedefi belirlemiş ve ipi kesmiş bile. büyümek her zaman zor, çünkü yol zorlu. yaradılışın gereği hata kaçınılmaz ama hatadan ders almak şart.
"Geçmişteki acılarımıza gülümseyerek baktığımız anda büyümüşüz demektir."
ne zaman büyüdüğümüz tartışılır, bence sonu yok gibi bişey. hata yapacağız, yapmaya devam edeceğiz ama yılmayacağız, düşeceğiz, kalkacağız ve ders alacağız ama asla vazgeçmeyeceğiz! işte o zaman bizden geri kalan sadece kanla yoğrulmuş bir miktar çamurdan başka birşey olmayacaktır.
"Karnı açlardan çok,kalbi açlara acırım."**
başımı kaldırdım, rakibime kılıcımdan daha keskin gözlerle baktım ve gözyüzünde çınlayan yıldırımdan daha önce onu kınından çektim. göz göze gelmemek için büyük bir çaba göstererek büyük bir hışımla kalbinin tam ortasına saplayıverdim. göğsümden akan kanla kendime geldim, başımı yine kaldırdım, gözlerinin içine baktım, özüne doğru. kırılmışım, kızgınlığımı kamçılamışım, sevmişim, onu da kırbaçlamışım. hıncımı çıkartmak için yine kılıcımı ona sallamışım ama benim o olduğumu unutmuşum. kalbimdeki sızıyla kendime gelmem zor olmadı elbet ama başımı kaldırmamla yolu görmek bu sızıya değdi galiba...
"Kendini affetmeyen bir insanın bütün hataları affedilebilir."*
* Konfiçyüs
** Khiew
1 comment:
insan hiç büyümüyor olgunlaşmaya gelince oda şüpheli sanırım acılardan ve yapılan hatalardan sonra insanın öğrendiğİ tek şey SÜTTEN AĞZIN YANIYOR VE YOĞURDU ÜFLEYEREK YİYORSUN
yoğurda şüpheli şahıs muamelesi yapmanda ayrı konu tabiki hayatta ya kuyunun taaaaaa dibine gidiyorsun yada göklere çıkıyorsun en önemliside herşeye rağmen sevmeyi yitirmemek ama herşeyi sevmek. Gazetelerde köşe yazarlarını takip ederler ya bende senin yazılarını takip eder oldum ama güzel anlatıyorsun hakkını yemeyeyim zaten beğenmesem takip etmezdim :)
Post a Comment